Od wieków ludzie marzyli o posiadaniu jeszcze jednego kompletu zębów, stworzono protezy, protezy częściowe czy też pojedyncze korony ale wszystkie te rozwiązania posiadały wady.Poniżej krótki artykuł prezentujący dwa z goła odmienne spojrzenia na historię implantologii.
Implanty współczesne
Dopiero w latach 50 dość przypadkowo szwedzki lekarz Per-Ingvar Branemark odkrył mechanizm łączenia się tytanu z otaczającą go kością. Zespół maestro Branemarka próbował umieścić mikroskop (w metalowej ramie) w kości żywego królika. Po wielu próbach (metale wywoływały stany zapalne kości) odkryto, że po ukończonym badaniu przy użyciu tytanowej ramy nie można było usunąć mikroskopu – nastąpiło zjawisko osteointegracji, które to jest podstawą dzisiejszej implantologii. Mimo całkowicie innej specjalizacji Branemarka (ortopedia), pierwszym jego skojarzeniem było zastosowanie tytanowych śrub do mocowania protez u pacjentów z całkowitym zanikiem uzębienia. A to dlatego, że w takim przypadku stosowanie klejów do protez najczęściej nie zdaje egzaminu, występują duże problemy ze stabilnością i trwałością tego typu uzupełnień protetycznych. 
Przez kilkanaście lat badano sposoby oraz metody wykorzystywania i wszczepiania implantów by w 1965 roku wykonano z pełnym sukcesem pierwszej implantacji. Od 1980 roku implantacje wprowadzono do powszechnego użycia dla szerokiego grona pacjentów.
Implanty historyczne
Cywilizacja Majów jako pierwsza wynalazła coś na kształt współczesnych implantów, 1350 lat przed Branemarkiem zaczęli używać wszczepów. W 1931 roku w Hondurasie, archeologowie odnaleźli fragment żuchwy Maja datowanej na 600 rok naszej ery. Żuchwa ta prawdopodobnie należąca do kobiety w wieku około 20 lat, posiadała trzy zębo-podobne kawałki muszli w miejscu brakujących siekaczy. Przez blisko 40 lat od odkrycia tych pierwszych implantów naukowcy rozważali możliwość wstawienia tych „zębów” po śmierci kobiety (tak jak wykonywano to w starożytnym Egipcie), jednakże w 1970 rok Brazylijski profesor Amadeo Bobblo po wykonaniu kilku zdjęć RVG zaobserwował gojenie się kości w okolicy implantowanych kawałków muszli. Na tej podstawie jednoznacznie potwierdził wykonanie tej procedury za życia „pacjentki”.
Jak widzimy implanty ewoluowały w dość znaczny sposób, z każdym rokiem wdrażane są nowe systemy implantologiczne, które mają na celu zminimalizowanie ryzyka oraz skrócenie procedur medycznych.
